lunes, 4 de noviembre de 2013

Cuentos y Leyendas: El paisanu el nenu y el pollin

Esti relatu forma parte de la gran cantidá de cuentos populares que d'antiguo cuntabense nos pueblos y aldees d'Asturies col fin de amenizar les llargues nueches d'iviernu al calor de la llumbre.

Esta hestoria cunta una aventura vivia por un paisanu, el so fíu, que era un nenu de unos diez años, y el so pollín, esti paisanu xuntu col so fíu y el so pollín, tornaben al pueblu onde vivien dempues de asistir al mercau semanal na capital del conceyu.

Cuando comenzaron el viaxe, el paisanu montose nel pollín y el nenu diba caminando detrás, cuando rcorrieren un tramu del camín atoparonse con un méndigu, que afeo-y al paisanu el fechu de que  fora montáu nel pollín y el nenu fora caminando, con estes palabres.                 
¿Nun-y da a Vd vergüenza dir tranquilamente montáu nel pollín  y que'l so fíu que ye un nenu pequeñu vaya caminando?.

El paisanu empezó a pensar que quizas el méndigu tuviera razón, asi que baxose del pollín y díxo-y al so fíu que montara nel,  d'esta forma siguieron el camín, el nenu montáu nel pollín y el paisanu a pie, mas alantre cruciáronse con un caminante que de nuevu afeo-y al paisanu diciéndo-y d'esta manera.

Pero bueno paisanu.  ¿Como ye que va Vd caminando mientra qu'el so fíu que ye xoven y tien bones piernes pa caminar va montáu nel pollín”?

Ante esta situación el paisanu montose nel pollín xuntu col so fíu y siguieron el camín, cuando llevaben un ratu atoparonse con un cura, que al ver a los dos montaos nel pollín persígnose delles veces y darréu recrimino-y al paisanu l'echu de que los dos fueren montaos nel pollín diciéndo-y d'esta manera.

Por Dios posavos del pollín, nun veis que'l probe animal va arreventáu con tantu pesu.

l paisanu yá non sabia que facer, asi que posose del pollín y mando-y al so fíu que se posara tamién y asi siguieron el camín padre y fíu a pie y el pollín ensin carga, cuando yá taben llegando al pueblu atoparonse con una vecina que al velos venir caminando detrás del pollín, díxo-yos.

¿Vos habeis vuelto llocos o que?,   asi que venis los dos como dos fatos  caminando y el pollín vien tranquilaente ensin carga nenguna.

Esta hestoria cuentu o lleenda, demuestra que tal como diz el refrán popular “nada ye verdá nin mentira, tou depende del color del cristal con que se mira”.


N’alcordanza y homenaxe a les persones de Villaescusa ya finaes, que cuando yo era nenu cuntaronme esti  y otros munchos cuentos y hestories.

No hay comentarios: